Mijn vrienden lachten er altijd mee dat Lou en ik altijd wel ergens wat overgeefsel op onze kleding hadden”, glimlacht Margot. Maar de situatie werd alarmerend toen haar dochter soms uren aan een stuk weende na de voeding. Door alle kwaaltjes samen te bekijken, stuurde de verloskundige het gezin door naar de kinderarts. “Bij zijn aantekeningen stond koemelkallergie als eerste optie, maar wel met een vraagteken.
Jack heeft zes maanden lang uren aan een stuk de longen uit zijn lijfje gekrijst”, herinnert Sophie zich. Kort na zijn geboorte stelde de kinderarts problemen met reflux vast. Hij raadde het jonge koppel aan om bij een kinderosteopaat langs te gaan. “Zowel wij als ouders als de specialisten hebben er geen seconde bij stilgestaan dat Jacks verdriet gelinkt was aan koemelkallergie. Daar werd zes jaar geleden ook amper over gesproken.
“Het was moeilijk om te weten wanneer aan de alarmbel te trekken, ondanks alle kennis en ondersteuning die we hadden. Als kersverse ouders hadden we geen toetssteen van wat normaal of afwijkend gedrag is bij een pasgeborene. Toen we ontdekten dat de oorzaak koemelkallergie was en we advies kregen om de voeding aan te passen, verbeterde de situatie. Gebaseerd op die ervaringen schieten we nu niet meer bij elk nieuw kwaaltje in een kramp!”
“Wij wilden niemand opzadelen met onze huilende baby en we wilden Loa niet achterlaten tijdens haar meest oncomfortabele uurtjes. Mijn mama is wel eens komen oppassen toen mijn vriend en ik iets gingen eten. Zij merkte op dat het gedrag van Loa niet normaal was en gaf me zo het laatste duwtje om aan de alarmbel te trekken.”
